De scène ontvouwt zich in een zacht, diffuus licht - een dageraad of schemering, waar de zon, nauwelijks zichtbaar, het zeegezicht baadt in een zachte, gouden tint. De zee zelf lijkt te glinsteren en weerspiegelt het gedempte palet van de hemel. Verschillende boten stippelen het water af, elk met de figuren van vissers, wier silhouetten tegen het licht de dagelijkse rituelen van het leven aan de kust suggereren. De kunstenaar vangt de essentie van een moment; de lucht voelt stil aan, maar de suggestie van activiteit - de vissers aan het werk, het stille klotsen van de golven - creëert een gevoel van zachte beweging. De compositie is evenwichtig, met de horizonlijn geplaatst om een gevoel van diepte te geven en de blik te trekken naar het verre land en de hemel.