Dzieło prezentuje skąpaną w słońcu scenę nadmorską, zdominowaną przez wspaniałą, rozłożystą sosnę; jej ciemnoniebiesko-zielone liście ostro kontrastują z miękkim, mglistym niebem i odległymi górami. Technika artysty jest urzekająca; używając pointylizmu, kompozycja zbudowana jest z niezliczonych drobnych kropek koloru. Z daleka kropki te mieszają się, tworząc poczucie głębi i witalności, jakby tysiące maleńkich klejnotów chwytało światło.

Kształt drzewa, sięgający ku niebu, wydaje się ucieleśniać siłę i spokój natury. Scena rozciąga się ku morzu, podkreślona łagodną obecnością żaglówek. Wszystko to łączy się, by zapewnić chwilę głębokiego spokoju, niemal tak, jakby można było usłyszeć delikatne szumy fal o brzeg. Paleta barw, która skłania się ku błękitom, zieleniom i fioletom, wzmacnia poczucie spokoju, a ciepłe światło przenikające przez liście daje poczucie ciepła.