W tym eterycznym dziele widz otoczony jest marzycielską mgłą, która uosabia istotę mgły. Miękkie kontury mostu Waterloo stają się płynna granicą, która bez wysiłku łączy się z mglistą atmosferą, niemal jakby natura sama rozmazywała granice między rzeczywistością a wyobraźnią. Delikatne pociągnięcia pędzla — lekkie i zwiewne — przynoszą lekkość, która zaprasza widza do wciągnięcia w spokój sceny. Ukryte sylwetki przesuwają się wzdłuż brzegu wody, ich kształty wygaszone i złagodzone, odzwierciedlające ducha mgły. Łodzie uwięzione w spokojnych wodach dodają dynamicznego kontrastu do w większości spokojnej kompozycji, zapraszając do rozmyślań o czasie i ruchu w tej efemerycznej scenerii.

Wspaniałe wykorzystanie koloru przez artystę wzmacnia emocjonalną wagę sceny. Subtelne zmycia miękkiego błękitu i lawendy łączą się z ciepłymi akcentami beżu, każdy odcień delikatny, ale silny, przywołując gamę uczuć od nostalgicznej tęsknoty po spokojne refleksje. Kontekst historyczny jest bogaty; namalowane w czasie ekspansji przemysłowej, dzieło to odzwierciedla zarówno uznanie dla natury, jak i ukrytą troskę o postęp. To dzieło nie tylko przedstawia krajobraz; uchwyciło chwilę w czasie, wyrywając pamięć, która rezonuje z widzem długo po tym, jak się oddalili.