Na tym spokojnym krajobrazie rozległa scena zaprasza widza do wejścia w pastoralne otoczenie, skąpane w delikatnym świetle pochmurnego nieba. Delikatne, zielone pociągnięcia dominują w pierwszym planie, podkreślone przez liczne drzewa, które tworzą poczucie głębi i spokoju. Te drzewa, bujne i pełne, rzucają cienie, które bawią się na ziemi, podczas gdy łagodne wzgórza w tle sugerują ogrom natury poza bezpośrednią sceną. Odbijająca powierzchnia wody łapie otaczającą zieleń i chmury, dodając do kompozycji warstwę spokoju. Kilka krów stoi nad wodą, ich zrelaksowana postawa sugeruje spokojne współistnienie z tym idealnym środowiskiem.

Kompozycja jest starannie zaplanowana; każdy element przyczynia się do harmonijnego równowagi, prowadząc wzrok przez krajobraz. Z niską linią horyzontu niebo obszernie wypełnia górną część — chmury leniwie unoszą się, łagodząc energiczną paletę zieleni i brązów. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światło, pozwalając mu przebijać się przez chmury i podkreślać tekstury liści i traw. Ta interakcja światła i cienia wywołuje poczucie nostalgii, być może przypominając o prostszych czasach spędzonych wśród natury. Kontekst historyczny sugeruje korzenie artysty w Szkole Barbizon, odzwierciedlając głębokie uznanie dla natury i życia wiejskiego. Dzieło to stanowi świadectwo romantycznych ideałów pastoralnego piękna i związku między ludzkością a światem natury, zachęcając nas do doceniania spokoju otwartych pól i prostoty życia w nich.