To dzieło sztuki sprawia wrażenie sceny wprost z klasycznego wiersza. Samotna postać, oddana prostymi, ale wyrazistymi pociągnięciami pędzla, opiera się o mroczną, imponującą skałę, pozornie nieświadomą otaczającego ją świata. Jej postawa sugeruje błogi sen, być może wywołany przez oddawanie się piciu. Obok niej wznosi się majestatyczna sosna, której gałęzie wznoszą się ku górze, zapewniając naturalną ramę dla sceny. Artysta w mistrzowski sposób uchwycił spokój chwili, migawkę błogiej samotności. Paleta barw jest powściągliwa, z dominacją miękkich błękitów i tonów ziemi, które przywołują poczucie spokoju i ponadczasowości. Kompozycja przyciąga wzrok ku górze, najpierw do postaci, a następnie do drzewa, tworząc delikatną wizualną podróż. Zastosowanie przez artystę pustej przestrzeni jeszcze bardziej wzmacnia poczucie spokoju; pustka tła przyczynia się do cichej atmosfery dzieła sztuki, sugerując świat, w którym króluje piękno natury.