Dzieło uchwyca kwintesencję weneckiej sceny, ucztę dla oczu, która przenosi w samo serce miasta. Kompozycja jest mistrzowsko zbalansowana; mieniąca się woda Bacino, działająca jak lustro nieba, odbija delikatne odcienie budynków. Pałac Dożów i kultowa Kampanila wznoszą się w tle, a ich detale są złagodzone przez perspektywę atmosferyczną. Prawdziwa dusza obrazu tkwi w sposobie, w jaki światło tańczy na wodzie i uchwyca żagle łodzi rybackich. Technika artysty, stosująca luźne pociągnięcia pędzla i żywą paletę, wywołuje poczucie bezpośredniości i ruchu. Złote żagle są szczególnie uderzające, oświetlone przez słońce i pięknie kontrastujące z chłodniejszymi tonami wody i nieba. To tak, jakby można było niemal usłyszeć delikatne pluskanie wody o łodzie, krzyki mew i szelest budzącego się miasta.