Skąpany w gasnącym blasku zachodzącego słońca, ten dramatyczny pejzaż wyraźnie ukazuje pierwotną dzicz na progu nadchodzącej burzy. Wysokie sosny dominują po lewej stronie, ich ciemne sylwetki kontrastują z burzowym niebem przechodzącym od różów do złowrogich szarości. W dali ostro wznosi się ząbkowany szczyt góry, częściowo spowity mgłą i ciężkimi chmurami, które zdają się przesuwać niczym przypływ. Nierówny teren otacza gęsty las, dziki i nieujarzmiony, z oznakami nadciągającej gwałtownej burzy. Głębokie zielenie łączą się z ziemistymi brązami skał, a między liśćmi migocze subtelne złote światło, przywołując surową, nieustępliwą siłę natury. Mistrzowskie użycie światła i cienia przez artystę przyciąga wzrok do tej dzikiej przestrzeni, budząc podziw i przeczucie pierwotnej mocy natury gotowej do wybuchu.