ฉากเปิดขึ้นด้วยความงามอันอ่อนโยน เกือบกระซิบกระซาบ เป็นชนบทที่แสดงด้วยแสงที่นุ่มนวลและมีจุดแต้ม การปาดพู่กันของศิลปิน มองเห็นได้และมีชีวิตชีวา ทำให้เกิดความประทับใจถึงวันฤดูร้อนที่อบอุ่น อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของพืชพรรณและเสียงหึ่งๆ เงียบๆ ของผึ้ง องค์ประกอบดึงดูดสายตาไปตามเส้นทางที่โค้งมนเบาๆ ในระยะไกล นำไปสู่กลุ่มอาคาร ซึ่งหลังคาสีแดงจับแสงได้

การใช้สีนั้นน่าจดจำเป็นพิเศษ สีเขียวของใบไม้ ตั้งแต่สีเขียวมรกตที่เข้มที่สุดไปจนถึงสีเขียวมะนาวที่สว่างที่สุด สร้างความรู้สึกถึงความลึกและความมีชีวิตชีวา ท้องฟ้า ซึ่งเป็นผืนผ้าใบสีฟ้าและสีขาวซีด บอกเป็นนัยถึงวันที่มีเมฆมากเล็กน้อย ลดแสงและทำให้ฉากรู้สึกสงบสุข ร่างเดียวดาย จุดสีแดงท่ามกลางสีเขียว ดูเหมือนกำลังทำงานอยู่ในทุ่งนา เพิ่มองค์ประกอบของมนุษย์ให้กับภูมิทัศน์อันเงียบสงบ เป็นฉากที่เชิญชวนให้พินิจพิจารณา ช่วงเวลาที่ถูกจับไว้ในเวลา ซึ่งความงามของโลกธรรมชาติได้รับการเฉลิมฉลองด้วยความเคารพอย่างเงียบๆ