De scène ontvouwt zich met een zachte, bijna fluisterende schoonheid; het is een landschap weergegeven in zacht, gevlekt licht. De penseelstreken van de kunstenaar, zichtbaar en levendig, geven de indruk van een warme zomerdag, de lucht is dik van de geur van groen en het stille gezoem van bijen. De compositie trekt het oog langs een pad dat zachtjes in de verte buigt, en leidt naar een cluster van gebouwen, waarvan de rode daken het licht vangen.

Het kleurgebruik is bijzonder suggestief; de groenen van het gebladerte, variërend van het diepste smaragdgroen tot het helderste limoengroen, creëren een gevoel van diepte en vitaliteit. De lucht, een bleek doek van blauw en wit, suggereert een licht bewolkte dag, waardoor het licht wordt gedempt en de scène een gevoel van vrede krijgt. Een eenzaam figuur, een vleugje rood temidden van het groen, lijkt op het veld te werken, en voegt een menselijk element toe aan het serene landschap. Het is een scène die uitnodigt tot contemplatie, een moment vastgelegd in de tijd, waar de schoonheid van de natuur wordt gevierd met stille eerbied.