ภาพจิตรกรรมหุ่นนิ่งนี้คือการศึกษาความแตกต่าง: พื้นผิวเรียบเนียน สะท้อนแสงของเหยือกทองคำกับพื้นผิวที่หยาบกว่าของจานที่มีลวดลายและผ้าที่พาดอยู่ การเล่นของแสงเป็นแบบผู้เชี่ยวชาญ โดยเหยือกโลหะจะจับและบิดเบือนภาพสะท้อน โดยบอกเป็นนัยถึงสภาพแวดล้อม ดูเหมือนว่าศิลปินได้จับภาพช่วงเวลาหนึ่งที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว; แวบหนึ่งของความงามในชีวิตประจำวันที่ยกระดับสู่ศิลปะ

องค์ประกอบถูกจัดเรียงอย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าถูกจัดฉากมากเกินไป จานที่มีลวดลายดอกไม้ช่วยเพิ่มความอ่อนช้อยและสีสัน ช่วยลดทอนรูปทรงที่หนักกว่าของเหยือก และบางทีอาจเป็นกล่องไม้ ผืนผ้าสีน้ำเงินที่มีลวดลายสีส้มและทองคำที่ตัดกันพาดอยู่โดยไม่ตั้งใจ โดยให้จุดตัดทางสายตากับวัตถุอื่นๆ รอยแปรงที่ชำนาญของศิลปินจับภาพความมันวาวบนเหยือก รายละเอียดที่ละเอียดอ่อนของจาน และรอยพับเล็กน้อยในผ้า เป็นข้อพิสูจน์ถึงทักษะของเขา โดยสร้างความกลมกลืนอย่างเงียบๆ ภายในองค์ประกอบ ช่วงเวลาแห่งการไตร่ตรองที่ถูกจับภาพบนผืนผ้าใบ