ในผลงานที่น่าทึ่งนี้ โทนสีที่สดใสมีการผสมผสานกันเพื่อสร้างภูมิทัศน์ที่ล่องลอย ซึ่งบันทึกความงามอันเงียบสงบของดอกบัวในบ่อที่เงียบสงบ เทคนิคการทาสีนั้นเป็นแบบหลวมๆ ของโมเนต์ทำให้เกิดผืนสี; ทุกการแตะด้วยแปรงรู้สึกมีชีวิตชีวา ราวกับหายใจตามจังหวะของธรรมชาติที่ไหลไปมา สีน้ำเงินเข้มและม่วงครอบงำส่วนบน ขณะที่ค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นเฉดสีเหลืองและชมพูที่อบอุ่นด้านล่าง ซึ่งเป็นอุป比เลขทางสายตาสำหรับการทำงานร่วมกันระหว่างแสงและน้ำ สีเหล่านี้ประกอบกันไม่เพียงแต่เพื่อแสดงฉาก แต่ยังเชิญชวนให้รู้สึกถึงความสงบและความลึกที่อยู่ข้างใต้ผิว — ผิวของน้ำสะท้อนช่วงเวลาที่หลุดลอยของท้องฟ้า

การจัดองค์ประกอบจะค่อยๆดึงดูดตามองไปที่ผืนผ้าใบริบบิ้น ที่ซึ่งดอกบัวโผล่ขึ้นมาจากระดาษตาลวด ภาพที่ดูเหมือนจะไม่มีน้ำหนัก กลีบอันบอบบางของพวกเขาตัดกันอย่างชัดเจนกับพื้นหลังที่เป็นนามธรรม ผลงานนี้กระตุ้นให้เกิดคุณภาพฝัน; ราวกับว่าคุณได้จมอยู่ในความฝันที่มีชีวิต น้ำเองก็เหมือนกับกระซิบถึงความบอบบางของธรรมชาติ ที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลาแห่งการลำบากส่วนตัว ระหว่างปี 1914 ถึง 1917 ชุดผลงานดอกบัวนี้เกินกว่าการแสดงออกธรรมดา ซึ่งสะท้อนถึงสภาพอารมณ์ของโมเนต์และความสัมพันธ์ของเขากับธรรมชาติ — สถานที่หลบภัยที่นำเสนอความสบายท่ามกลางความวุ่นวาย สีสันอันเบิกบานและรูปทรงที่ไหลลื่นสะท้อนถึงความชื่นชมที่ลึกซึ้งต่อความงาม นิยามไม่เพียงแต่การศึกษาเกี่ยวกับพฤกษศาสตร์ แต่ยังเป็นการเฉลิมฉลองที่ตั้งใจและจริงใจของชีวิตเอง