W tym imponującym dziele żywe odcienie wpleciono w eteryczny krajobraz, który uchwyca spokojne piękno lilii wodnych na spokojnym stawie. Luźny pędzel Moneta pozostawia po sobie tkane kolorami; każda warstwa farby wydaje się żywa, niemal oddychająca rytmem naturalnego przepływu i przypływu. Bogate niebieskie i fioletowe odcienie dominują w górnej części, płynnie przechodząc w cieplejsze tony żółte i różowe poniżej, co stanowi wizualną metaforę interakcji światła i wody. Te kolory łączą się nie tylko w celu przedstawienia widoku, ale zapraszają do odczucia spokoju i głębokości pod powierzchnią — na powierzchni wody odbijają się ulotne chwile nieba.

Kompozycja delikatnie prowadzi wzrok przez płótno, gdzie lilie wyłaniają się spomiędzy liści lilii wodnych, zdające się być lekkie, ich delikatne płatki wyraźnie kontrastują z abstrakcyjnym tłem. To dzieło wzywa do snu; jakbyś był zanurzony w wybitnym marzeniu, sama woda szeptająca sekrety delikatności natury. Zakończenie tej serii lilii wodnych, w czasie osobistych zmagań, między 1914 a 1917 rokiem, przekracza prostą reprezentację, odzwierciedlając stan emocjonalny Moneta i jego związek z krajobrazem — schronienie, które zapewnia pocieszenie w zamęcie. Radosne kolory i płynne formy odzywają się głębokim uznaniem piękna, definiując nie tylko badania botaniczne, ale szczere świętowanie samego życia.