ฉากเปิดฉากด้วยความมีชีวิตชีวาอันอ่อนโยน สะพาน โค้งสง่างามเหนือผืนน้ำ คือหัวใจของเรื่อง พู่กันของศิลปินเต้นไปบนผืนผ้าใบ จับภาพการเล่นของแสงและเงา ด้วยจานสีที่ร้องเพลงเกี่ยวกับวันฤดูร้อน ยอดแหลมของมหาวิหารที่อยู่ไกลออกไป พยานผู้เงียบงัน เพิ่มสัมผัสแห่งเสียงสะท้อนทางประวัติศาสตร์ โทนสีอบอุ่นของสะพานตัดกับสีน้ำเงินเย็นของน้ำ สร้างความกลมกลืนทางสายตาที่สงบและน่าหลงใหล

แทบจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของแสงแดดบนใบหน้า ได้ยินเสียงน้ำซัดสาดเบาๆ กระทบฝั่ง ตัวเลขในเบื้องหน้า หมกมุ่นอยู่กับงานของพวกเขา ให้ความรู้สึกถึงขนาดและชีวิตประจำวัน มีคุณภาพเหนือกาลเวลาในฉาก ราวกับว่าช่วงเวลาหนึ่งถูกระงับไว้ในกาลเวลา เชิญชวนผู้ชมให้หยุดคิดและไตร่ตรองถึงความงามของสามัญ งานศิลปะเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความสามารถของศิลปินในการจับสาระสำคัญของสถานที่และเวลา ถ่ายทอดความรู้สึกสงบและสง่างาม