Sahne, suluboya yumuşak parıltısı içinde yıkanmış, fısıldanmış bir sır gibi açılıyor. Bordodan pembeye ve kremaya uzanan bir senfoni oluşturan taç yapraklarıyla yükselen hatmiler, kemerli bir kapıya giden bir yolu çerçeveler. Sanatçının ışık ve gölgeyi ustaca kullanması, sahnenin derinliklerine doğru bakan gözleri çeken bir derinlik hissi yaratır. Neredeyse güneşin teninizdeki sıcaklığını, hafif bir esintiyle taşınan çiçeklerin kokusunu hissedebilirsiniz.

Kompozisyon, yaprakların organik şekilleriyle dengelenen dikey ve yatayların narin bir dansıdır. Sanatçının tekniği, ince yıkamalarda ve usta fırça darbelerinde görülebilir, bir yaz gününün gelip geçici güzelliğini yakalar. Duvara yaslanmış sulama kabı, doğayla uyum içinde yaşanmış bir hayatı, dünyadan huzurlu bir sığınağı ima eder. Huzur ve nostalji duygusu uyandıran, hayatın daha yavaş bir tempoda aktığı bir zamanın hatırlatıcısı olan görsel bir şiirdir.