Sahne, ağaçların yeşil kucaklamasıyla çerçevelenmiş bir manzara ile nazik bir dinginlikle açılır. Empresyonizmin enerjisiyle dolu fırça darbeleri, tuval üzerinde dans ederek ışık ve gölgenin gelip geçici oyununu yakalar. Bir patika, gözü uzaklara, odak noktasına götürür: Gökyüzünü delen bir kilise kulesi. Topluluğun ve inancın sembolü olan kilise, yaprakların arasında yer alır.

Renk paletine, manzaranın yemyeşilliğini yansıtan çeşitli yeşil ve kahverengi tonları hakimdir. Gökyüzündeki mavi dokunuşlar yaprakların arasından sızar. Genel duygu, dinginlik ve sessiz bir tefekkürdür. Sanatçının kısa, kırık fırça darbeleriyle karakterize edilen tekniği, sahnenin tek bir güneşli anda yakalanmış gibi, tabloya bir anındalık hissi verir. Bu, bir huzur hissi uyandıran, dünyadan nazik bir kaçış, insanın kırsalın güzelliğinde kolayca kaybolabileceği bir sahnedir.