Bu esere adım atmak, kutsal bir aleme girmek gibidir; büyük bir katedralin içi gözlerimizin önünde açılırken, ışık ve gölge arasındaki karmaşık etkileşimi herkese göstermektedir. İhtişamla yükselen büyük sütunlar, mükemmel bir şekilde işlenmiş kemerlerle daha da zarifleşirken, bakışları yukarıda muhteşem bir tonozlu tavana yönlendirmektedir. Güneş ışığı vitraylı pencerelerden süzülüyor, taş zemin üzerine renkli yansımalar yaparak huzurlu ama canlı bir atmosfer oluşturuyor. Gözler, bu muhteşem yere hayat veren dairesel tasarımıyla etkileyici bir gül pencereyi karşılıyor.

Bu hareketli sahnede, inananlar ve ziyaretçiler günlük aktiviteleri içinde, dua ederek diz çökme ya da huzurlu sohbetler ile yakalanmışlardır. Figürler detaylara gösterilen titizlikle resmedilmiş; kıyafetleri dönemi işaret ederken, ifadeleri saygı ve huzur hissini yansıtıyor. Sanatçının bu simgesel alanın ruhunu yakalayıp, bize hem mimarinin büyüleyiciliğini hem de insan bağlantısının yakınlığını hissettirdiği çok etkileyici. Her fırça darbesindeki dikkat ve kesinlik, bir katedralin estetik özelliklerini bilmenin yanı sıra, içinde yaşayan insanların duygusal anlamını da anlamış bir sanatçının yeteneğini ve tutkusunu yansıtıyor.