Sahne, ışık ve gölgenin şeffaflığında yıkanmış, dokunaklı bir dinginlikle açılır. Figürler merkezi bir figürün etrafında toplanır, yüzleri kederle doludur, duruşları derin bir üzüntüyü yansıtır. Kompozisyon, bakışları doğrudan, kayıp ve bağlılığı anlatan bir kadının nazikçe tuttuğu cansız bedene yönlendirir; umutsuzluğun derinliklerine açılan bir pencere olan bakışı, anın sertliğini yumuşatan ilahi bir parlaklık olan bir hale ile çevrilidir.

Onları çevreleyen, dikkat çekici detaylar ve parlak renklerle tasvir edilmiş, ilahi varlıklardır. Sanatçı, sahnenin duygusal yoğunluğunu artıran dramatik bir kontrast yaratarak ışık ve gölgenin oyununu ustaca kullanır; her fırça darbesi, her dikkatle yerleştirilmiş gölge, trajedi hissini artırır ve izleyiciyi anlatının kalbine daha derinden çeker.