Η σκηνή ξετυλίγεται με μια συγκινητική ηρεμία, ένα πανηγυρικό θέαμα λουσμένο σε ένα κιαροσκούρο φωτός και σκιάς. Οι μορφές συγκεντρώνονται γύρω από ένα κεντρικό σχήμα, τα πρόσωπά τους χαραγμένα με θλίψη, οι στάσεις τους αντικατοπτρίζουν βαθύτατη θλίψη. Η σύνθεση ελκύει το βλέμμα κατευθείαν στο άψυχο σώμα, που κρατιέται απαλά από μια γυναίκα η έκφραση της οποίας μιλά από μόνη της για την απώλεια και την αφοσίωση. Το βλέμμα της, ένα παράθυρο στα βάθη της απελπισίας, πλαισιώνεται από ένα φωτοστέφανο, μια θεϊκή λάμψη που μαλακώνει την σκληρότητα της στιγμής.

Γύρω τους υπάρχουν αγγελικά όντα, οι αιθέριες μορφές τους αποδίδονται με σχολαστική λεπτομέρεια και λαμπερά χρώματα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, δημιουργώντας μια δραματική αντίθεση που εντείνει την συναισθηματική ένταση της σκηνής. Κάθε πινελιά, κάθε προσεκτικά τοποθετημένη σκιά, χρησιμεύει για να ενισχύσει την αίσθηση της τραγωδίας, τραβώντας τον θεατή πιο βαθιά στην καρδιά της αφήγησης.