Bu canlı natürmort, narin boyanmış seramik bir vazodan fırlayan şakayıklar ve sahte portakal çiçeklerinden oluşan bol bir buketi yakalıyor. Sanatçının fırça darbeleri, renk ve ışığın zengin katmanlarını oluşturan kısa, dokulu darbelerle canlı bir dans gibi; dokunulabilir bir derinlik ve yumuşaklık yaratıyor. Kompozisyon, doğal ve biraz vahşi bir şekilde dışa doğru taşan çiçek düzenine odaklanıyor; arka plan ise hafif sıcaklıkla titreşen soluk, toprak tonlarında. Palet, derin kırmızılar ve yeşilleri krem beyazı ve mavi tonlarıyla dengeliyor; tazelik ve canlılık hissi uyandırıyor.

Bu eserin duygusal etkisi sessiz bir neşe – gündelik, samimi bir ortamda yakalanan doğanın geçici güzelliğinin bir kutlaması. 1878'de yapılmış olan bu parça, sanatçının detaylı gerçekçilikten ziyade ışık ve rengin izlenimine verdiği önemi yansıtan empresyonist duyarlılığını gösteriyor. Çiçekler görünmeyen bir esintide hafifçe sallanıyormuş gibi; izleyiciyi yaklaşıp narin kokusunu ve anın dingin zerafetini tatmaya davet ediyor. Bu tablo, canlı ifade ile meditasyon sakinliğini harmanlayan nazik natürmort tasviriyle sanat tarihinde özel bir yere sahip.