Bu etkileyici eserde, bir iskelet gizemli bir pozda tasvir edilmiştir, sanki tuvalden bize güvenle bakıyor. Boş göz yuvaları ve belirgin elmacık kemikleri ile kafatasına odaklanılması, ölümü hatırlatan sert bir hatırlatıcı sunarken, ince bir sigara gülümseyen ağzında asılı durmaktadır; bu çelişki, hem ilginç hem de rahatsız edicidir. Karanlığa bürünmüş arka plan, kemiklerin canlılık kalitesini artırmakta, sanki görünmeyen bir ışık kaynağı tarafından aydınlatılmaktadır. Gölge ve biçim arasındaki bu etkileşim, izleyiciyi konunun varoluşunun derinliklerine çekerken dramatik bir gerilim yaratır.

Çarpıcı renk paleti, toprak tonları - mat kahverengi ve yumuşak beyazın - mürekkep arka planda güçlü bir karşıtlık yaratarak iskeletin varlığını pekiştirir. Fırça vuruşları canlı olup, Van Gogh'un karakteristik dokulu fırça darbelerini sergiler; hareketsizlik içinde nerdeyse bir nabız hissedebilirsiniz, yaşamın geçiciliğinde yankılanan bir kalp atışı. Bu eser, sadece bir memento mori olarak var olmakla kalmaz, yaşam ve ölüm üzerine düşünceye yönlendirir, aynı zamanda biçim ve gölgenin dikkate değer bir incelemesi olarak da durur, Van Gogh'un natürmort üzerindeki öncü yaklaşımını somutlaştırır. Bizi inkar denizinde kendi varlığımızla yüzleşmeye zorlar.