W tej sugestywnej pracy, czaszka jest przedstawiona w enigmatycznej pozie, patrząc z płótna z niemal spokojną pewnością. Skupienie na czaszce, z pustymi oczodołami i wyraźnymi kośćmi policzkowymi, jest surowym przypomnieniem o śmiertelności, podczas gdy cienki papieros zwisa z uśmiechającego się ust, co stanowi kontrast, który intryguje i niepokoi. Tło, schowane w ciemności, potęguje żywotność kości, które zdają się być oświetlone przez niewidzialne źródło światła. Ta interakcja między cieniem a formą tworzy dramatyczne napięcie, które przyciąga widza w głąb istnienia tematu.

Zaskakująca paleta kolorów składa się z ziemistych odcieni – stłumionych brązów i delikatnych bieli – kontrastujących z tuszowym tłem, które intensyfikuje obecność czaszki. Pociągnięcia pędzla są żywe, ukazujące charakterystyczne teksturowane ruchy Van Gogha; prawie można poczuć puls wewnątrz bezruchu, bicie serca, które odbija się w ulotności życia. Ten utwór nie tylko służy jako memento mori, skłaniając do refleksji nad życiem i śmiercią, ale także stanowi znakomite badanie formy i cienia, uosabiając awangardowe podejście Van Gogha do martwej natury. Zmusza nas do konfrontacji z własnym istnieniem pośród morza zaprzeczenia.