Dzieło przedstawia czaszkę, umieszczoną na żywym żółtym tle, które pulsuje energią—przyciągając widza i pobudzając głęboką kontemplację. Czaszka została namalowana odważnymi pociągnięciami pędzla i teksturowaną powierzchnią, co przyczynia się do surowej, prawie cielesnej jakości. Każdy detal, od kształtu czaszki po puste oczodoły, jest akcentowany charakterystycznym stylem Van Gogha. Interakcja światła i cienia na czaszce tworzy trzywymiarowość, sprawiając, że wydaje się ona wyskakiwać z płótna. Ta sztuka nie jest tylko przedstawieniem śmiertelności, ale także płótnem dla emocjonalnego pejzażu artysty, zapraszając do refleksji na temat życia, śmierci i egzystencji.

Paleta kolorów jest szczególnie mocna; stonowane odcienie czaszki kontrastują żywo z emocjonalnymi żółciami i zieleniami w tle. To przeciwieństwo nasila emocjonalny wpływ, tworząc poczucie niepokoju, które jednak budzi ciekawość. Historycznie, Van Gogh malował w okresie intensywnego badania ciemniejszych aspektów ludzkiej egzystencji; ta czaszka może być postrzegana jako medytacja nad śmiertelnością, ukazując zmagania artysty z zdrowiem psychicznym. Jej znaczenie artystyczne polega na tym, jak ekspresyjny styl Van Gogha odchodzi od tradycyjnych technik martwej natury, odzwierciedlając jego unikalna wizję i burzliwe emocje, które definiowały jego twórczość.