W tej poruszającej pracy nie można nie odczuwać ciężaru świata ciążącego na przedstawionych postaciach. Cztery kobiety, pochylone i obciążone, poruszają się po zaśnieżonym krajobrazie, każda niosąc ciężkie worki węgla. Stonowana paleta barw wywołuje zimną, smutną atmosferę; dominują odcienie szarości i brązu, potęgując uczucie zmęczenia i walki. W ich postawach dostrzega się niepokojącą prostotę, z głowami spuszczonymi i ramionami opadłymi, jakby starały się oprzeć surowym warunkom pogodowym i trudom życia.

Kompozycja tego dzieła przyciąga wzrok od pierwszego planu do zamglonego tła; przypomnienie o obojętnym świecie, który trwa pomimo ciężkiej pracy kobiet. Zasypana śniegiem ziemia, przetykana delikatnymi śladami, reprezentuje zarówno fizyczny ciężar ich codziennego życia, jak i milczące uznanie ich wytrwałości. Obserwując to dzieło, można poczuć przytłaczające współczucie, wyobrażając sobie dźwięk ich stóp wciągających się po zimnym, szorstkim śniegu — echo żyć pełnych pracy i wytrwałości. Van Gogh uchwycił nie tylko scenę; ujawnił narrację walki i siły, która rezonuje przez wieki.