W tym żywo wyrazistym utworze dwie kobiety subtelnie wchodzą w interakcję w pobliżu wysokiego cyprysa. Krajobraz rozciąga się pod wirującym niebem tańczącym w odcieniach niebieskiego i białego, wywołując emocjonalne zamieszanie podobne do łagodnej obecności kobiet. Ich białe sukienki kontrastują wyraźnie z bujną zielenią, podkreślonymi żywymi pociągnięciami pędzla Van Gogha, które ożywiają scenę—fuzja natury i ludzkości, zapraszająca do refleksji.

Energetyczne kontury cyprysa, nasycone wirującymi odcieniami szmaragdu, stoją na straży tego żywego tableau. Użycie koloru przez Van Gogha jest oszałamiające; ziemiste odcienie pól i ciepło domu w tle tworzą harmonię, jednocześnie odbijając zawirowania jego własnych doświadczeń w tym okresie. Istnieje niezaprzeczalna bliskość w sposobie, w jaki kobiety są narysowane w kierunku siebie, zdaje się, że dzielą chwilę spokoju na tle dzikiego piękna wokół nich; to zaprasza obserwatora do zatrzymania się i poczucia połączenia z naturą.