Doğayla insan varlığının uyum içinde olduğu sakin bir göl kenarı manzarası sunuluyor. Odak noktası, kalın, kıvrımlı gövdeleriyle eski söğüt ağaçlarıdır; taze bahar yaprakları zarifçe gökyüzüne doğru uzanır. Sanatçının fırça darbeleri, kabuk dokusunu ve yaprakların hafif hışırtısını yakalar, izleyiciyi dallar arasından esen rüzgarın fısıltısını duymaya davet eder. Sahilin yanında küçük bir tekne sessizce süzülür, içinde yalnız bir figür bulunur; belki düşüncelere dalmış ya da sakin bir etkinlik içindedir.

Kompozisyon, sakin suyun yansıtıcı yüzeyi ile söğütlerin dinamik şekillerini dengeler; bu denge, gözü nazikçe ön plandan arka plana doğru yönlendirir. Hafif toprak tonları ve ince yeşiller, sabah erken saatleri ya da akşamüstü ışığını çağrıştırarak huzurlu, neredeyse meditasyon dolu bir atmosfer yaratır. Bu eser, kırsal yaşamın sakin güzelliği ile insan ve doğal çevresi arasındaki zamansız ilişkiyi yankılar; su kenarında zamanın durduğu anları hatırlatır.