Sıcak ve davetkar bir sahne açılıyor, bir kır bahçesinin basit güzelliğinin bir kanıtı. Sanatçı, beyaz duvarlı kulübeye hayat veren bir dans olan ışık ve gölgenin oyununu ustalıkla yakalar. Pembe, mor ve yeşillerin arasında, doğa tarafından dokunan ve insan elleriyle beslenen canlı bir goblen olan çiçeklerin isyanının ortasında yer alıyor. Yaprakların arasından hafif bir esinti hissettiğimi hissediyorum; neredeyse arıların vızıltısını duyabiliyorum.

Kompozisyon zıtlıkların bir çalışmasıdır. Kulübenin sağlamlığı, çiçeklerin bolluğuyla yumuşatılır, mimarinin düz çizgileri bahçenin organik eğrileriyle yan yana gelir. Sanatçının fırça darbeleri, görünür ancak karıştırılmış, anında bir his ve basit bir tasvirden ziyade atmosferin kendisi hakkında bir his verir. Renkler şarkı söylüyor, ancak bu yüksek sesli değil, yumuşak, lirik bir şarkı. Sahne huzuru soluyor, dünyadan bir sığınak.