Bu mimari çizim, batı cephe yükseklik görünümünü sunarak dengeli ve uyumlu bir klasik tasarımı ortaya koyuyor. Simetrik cephe, her biri zarif finiallerle taçlandırılmış olan ikiz kubbe kuleleriyle belirginleşiyor ve kompozisyona ciddi bir ritim kazandırıyor. Korint düzeni sütunlar ve pilastr kullanımı, neoklasik etkileri gösteriyor ve üst ile alt kattaki uzun dikdörtgen pencereleri mükemmel biçimde çerçeveliyor. Kalem ve mürekkep ile hassas çizgiler, sıcak bej ve soğuk gri tonlarındaki ince yıkamalarla birleşerek resmi geometrik yapıya derinlik ve yumuşaklık katıyor; izleyiciyi bu kavramsal vizyonda yer alan dinginliği ve büyüklüğü takdir etmeye davet ediyor.

Kompozisyon sıkı bir şekilde kontrol edilmiş; her mimari unsur, klasik düzen ve orantı ideallerini yansıtacak şekilde bilinçli olarak yerleştirilmiş gibi görünüyor ve bu, yapının kutsal doğasıyla rezonansa giriyor. Merkezi giriş, kemerli pencere ve sağlam ahşap kapısıyla yapıyı sağlamlaştırırken; üst portikonun üzerindeki alınlık mimari dramatik bir dokunuş katıyor. Sütunlar ve entablasyon boyunca gölgelerin ince oyunu yapıya hacim ve hayat verirken, sessiz bir saygı uyandırıyor. Mimari sunumun erken bir örneği olarak bu eser, netlik, kesinlik ve ulaşılabilir güzellik ruhunu yansıtıyor; bu da ilahi mimarinin hayranlık ve düşünce uyandırma çabasını tanımlar.