Bu geniş nehir manzarası, sürücülerin sığ sularda hayvanlarını suladığı huzurlu kırsal bir anı yakalıyor. Kompozisyon, ön planda su kenarında oturan biri ve ayakta duran bir diğer figürle başlıyor; gözleri kıvrılarak ilerleyen nehire doğru çekiyor. Nehir zarif bir dönüş yapıyor, yumuşak ışığı ve sahneyi iki yandan çerçeveleyen yemyeşil ağaçları yansıtıyor; doğal, uyumlu bir ortam yaratıyor. Sanatçının hassas fırça darbeleri, detaylı yaprak yapısı ve inceden toprak tonlarına doğru geçiş yapan ineklerin yumuşak renkleriyle belirginleşiyor; soğuk ve yumuşak maviler, yeşiller ve kahverengilerle kontrast oluşturuyor. Gökyüzü, sabah ya da akşamın sıcak ışığıyla aydınlanmış yumuşak bulutlarla kaplı; esere huzur veren, hatta hafif nostaljik bir hava katıyor.

Sahne lirik bir ruh taşıyor, zaman burada yavaşlıyor gibi hissediliyor; seyirciye ağaç yapraklarının hışırtısını, sürücüler ile hayvanlar arasında paylaşılan sessiz anları ve suyun kıyıya hafifçe vurma sesi duyurma daveti yapıyor. Işık ve gölge kullanımı, doğal formları zarifçe biçimlendirerek derinlik ve atmosfer kazandırıyor; aynı zamanda şefkatli ve samimi bir duygu bırakıyor. Kırsal hayatın romantize edildiği bir dönemde yaratılmış olan bu eser, doğa ile insan etkileşiminin zamansız ritmine saygı duruşunda bulunuyor.