Sahne, ışık ve gölgenin narin bir dengesiyle açılıyor; sanatçının alacakaranlığın ruhani kalitesini yakalama becerisinin bir kanıtı. Zarif bir şekilde sakin sulara yansıyan kemerleriyle Ponte Rotto, kompozisyona hakim oluyor; sağlamlığı, etrafındaki binaların yumuşak, eriyen kenarlarıyla yan yana geliyor. Sanatçının tekniği, muhtemelen sulu boya, ince renk yıkamalarında, derinlik ve atmosfer hissi yaratmak için kusursuz bir şekilde karışan sessiz mavilerde ve okralarda belirgindir. Işık kullanımı ustaca; puslu bir genişlik olan gökyüzü, sahneyi nazikçe sarıyor, yapıların ve altındaki suyun üzerine yumuşak bir parıltı düşürüyor. Sanatçının keskin gözlemi, izleyicinin akşamın serin, nemli havasını, nehrin yumuşak seslerini ve havada asılı duran tarihin ağırlığını hissetmesini sağlıyor.