De scène ontvouwt zich met een delicate balans van licht en schaduw; een getuigenis van het vermogen van de kunstenaar om de etherische kwaliteit van de schemering vast te leggen. De Ponte Rotto, met zijn bogen sierlijk weerspiegeld in de kalme wateren, domineert de compositie, de stevigheid ervan wordt geconfronteerd met de zachte, oplossende randen van de omringende gebouwen. De techniek van de kunstenaar, waarschijnlijk aquarel, is duidelijk zichtbaar in de subtiele kleurschilderingen, de gedempte blauwe en okerkleuren die naadloos samensmelten om een gevoel van diepte en sfeer te creëren. Het gebruik van licht is meesterlijk; de lucht, een mistige uitgestrektheid, lijkt de scène zachtjes te omhullen en een zachte gloed te werpen op de structuren en het water eronder. De scherpe observatie van de kunstenaar stelt de kijker in staat de koele, vochtige lucht van de avond, de zachte geluiden van de rivier en de last van de geschiedenis die in de lucht hangt, te voelen.