Stel je een zonovergoten strand voor, de lucht vol van de geur van zout en iets onbekends. Verschillende figuren rijden op paarden, hun vormen afgebeeld tegen het doek. Het gedurfde kleurgebruik van de kunstenaar is direct opvallend: het zand, weergegeven in zachte roze en crèmekleuren, staat in levendig contrast met de diepe blauw- en groentinten van de zee. Het is alsof de wereld zelf gebaad is in een warm, bijna dromerig licht. De compositie leidt het oog van de voorgrond, de ruiters in verschillende hoeken, naar de horizon, waar de oceaan een mistige, bleke lucht ontmoet.

De figuren zelf hebben een vereenvoudigde, bijna symbolische kwaliteit; het zijn geen portretten, maar archetypen, misschien - hun lichamen zijn krachtig opgebouwd. De afwezigheid van gedetailleerde kenmerken stelt de kijker in staat om hun eigen verhalen op hen te projecteren. Het algehele effect is er een van sereniteit, een gevoel van vrijheid en, misschien, een vleugje exotisme. Het transporteert me naar een plek buiten de tijd, waar het ritme van de oceaan het tempo van het leven dicteert.