Het schilderij vangt de serene schoonheid van Venetië, badend in het warme, gouden licht van zonsopgang of zonsondergang. Een grandioos paleis, waarvan de ingewikkelde details worden verzacht door de atmosferische nevel, domineert de linkerkant van de compositie. De architectuur wordt weergegeven met een delicate toets, die de tijd en de last van de geschiedenis suggereert. Aan de overkant van het water strekt de Môle zich uit, met schepen en boten die zachtjes schommelen, waarvan de silhouetten een tegenwicht vormen voor de solide structuren. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze licht en schaduw om diepte te creëren, met het water dat glinstert en de tinten van de hemel weerspiegelt, en nodigt de kijker uit om de scène binnen te treden.