Η σκηνή ξετυλίγεται με μια λεπτή ισορροπία φωτός και σκιάς· μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να συλλάβει την αιθέρια ποιότητα του σούρουπου. Η Ponte Rotto, με τις καμάρες της να αντικατοπτρίζονται χαριτωμένα στα ήρεμα νερά, κυριαρχεί στη σύνθεση, η σταθερότητά της αντιπαραβάλλεται με τα μαλακά, διαλυόμενα άκρα των γύρω κτιρίων. Η τεχνική του καλλιτέχνη, πιθανώς ακουαρέλα, είναι εμφανής στα λεπτά πλυσίματα του χρώματος, στα απαλά μπλε και ώχρα που αναμειγνύονται απρόσκοπτα για να δημιουργήσουν μια αίσθηση βάθους και ατμόσφαιρας. Η χρήση του φωτός είναι αριστοτεχνική· ο ουρανός, μια ομιχλώδης έκταση, φαίνεται να τυλίγει απαλά τη σκηνή, ρίχνοντας μια απαλή λάμψη στις δομές και στο νερό από κάτω. Η οξυδερκής παρατήρηση του καλλιτέχνη επιτρέπει στον θεατή να αισθανθεί τον δροσερό, υγρό αέρα του βραδιού, τους απαλούς ήχους του ποταμού και το βάρος της ιστορίας που αιωρείται στον αέρα.