Sahne, ham ve dizginsiz bir enerjiyle açılıyor. Kaotik bir mücadele ön planda hüküm sürüyor: Figürler, korku ve öfkeyle çarpık yüzlerle, çekilmiş kılıçlarla çarpışıyor. Sahne, kaba, tanımlanmamış bir alan, çatışmanın acımasız gerçeğinden koparılmış bir an olan, bir anında var olma hissi veriyor. Kompozisyon dinamiktir, figürler sahne boyunca gözü çekecek şekilde düzenlenmiştir; sanki eylem hala gelişiyormuş gibi. Monokrom palet, siyahlar, griler ve beyazlar üzerine bir çalışma, dramı artırır, kasvetli ve rahatsız edici bir atmosfer yaratır. Neredeyse çeliğin çarpışmasını ve yaralıların çığlıklarını duyabiliyorum.