Sahne, sessiz bir dinginlikle açılır; kar örtüsü toprağı kaplar, sesi boğar ve her şeyin kenarlarını yumuşatır. Uzun ağaçlar, soluk arka plana karşı iskelet gibi dallarıyla, kısık bir göğe doğru yükselir. Sanatçının fırça darbeleri, görünür ve dokulu, havanın soğukluğunu ve karın ağırlığını çağrıştırır. Işık ve gölgenin oyunu, ince olmasına rağmen, derinlik ve boyut yaratır, bakışı kompozisyon boyunca yönlendirir. Tek başına bir figür, sepetli bir kadın, karlı bir yolda yürür, sakin manzaraya insani bir unsur ekler. Bu resim beni, dünyanın karın kucağıyla dönüştüğü, zamanın donduğu, sessiz bir kış sabahına taşır.