Güzel bir alacakaranlık sahnesinin ortasında, eser izleyiciyi doğanın huzur dolu kucaklamasına sarar; güneş ufukta kaybolurken. Derin kahverengi ve mavi tonlarının koyu bir ruh hali sunduğu bu an, suyun yüzeyinde parıldayan gümüş vurgular, Volga Nehri'nin sükunetini canlandırır. Botların yelkenleri solgun ışıkta nazikçe sallanarak, geçmiş günlerin hikayelerini fısıldıyor gibidir. Zamanın sanki durduğu, bizi alacakaranlıktan önceki huzurlu güzellik hakkında düşünmeye davet ettiği bir an gibidir.

Kompozisyon, kayalık kıyının gölgeli siluetlerini ve yelkenli botların direklerini ustaca dengeleyerek, bakışı sakin suların içine yönlendirir. Uzak kıyı çizgisi, insan varlığını fısıldar; yüksek yapılar belki de bir köy ya da limanı işaret etmekte ancak yumuşak ve belirsiz kalmakta, doğanın sahnedeki baskın varlığını sürdürmesine izin vermektedir. Bu belirsizlik hissi, esere derinlik kazandırıyor; izleyici, hem özlem hem de huzur hissetmiştir—zamanda yakalanmış bir anın, çekici ama geçici olduğu, 19. yüzyıl romantizminin özünü taşıdığı hissiyatıdır.