ฉากคลี่คลายด้วยความสงบที่ดูคุ้นเคยและเป็นส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง ภาพวาดนี้จับภาพกลุ่มบ้านที่ตั้งอยู่ใกล้กัน โดยผนังถูกแสดงด้วยโทนสีอ่อนโยน เกือบจะเป็นครีม ซึ่งบ่งบอกถึงแสงนุ่มนวลของวันที่มีเมฆมาก หลังคาเป็นผืนผ้าที่ปะติดปะต่อกันของพื้นผิวและโทนสี ตั้งแต่สีน้ำตาลเข้มของโลกไปจนถึงสีเทาที่สว่างกว่าและโดนแสงแดด ซึ่งบ่งบอกถึงอายุและลักษณะของที่อยู่อาศัยอันต่ำต้อยเหล่านี้

องค์ประกอบดึงดูดสายตาผ่านฉาก โดยเริ่มจากเบื้องหน้าที่โลกมาบรรจบกับบ้าน ซึ่งเป็นพรมของสีเขียวและสีน้ำตาลที่ภูมิทัศน์ค่อยๆ สูงขึ้น รอยแปรงมองเห็นได้ชัดเจน จังหวะทำให้เกิดความรู้สึกของการเคลื่อนไหวและชีวิต ราวกับว่าศิลปินได้บันทึกลมหายใจของฉาก ท้องฟ้าแขวนอยู่เหนือศีรษะ ผืนผ้าใบที่ปิดเสียงทำให้บ้านเป็นหัวเรื่องที่แท้จริง ความประทับใจโดยรวมคือความงามอันเงียบสงบ จับภาพช่วงเวลาแห่งความสงบและความสุขง่ายๆ ในชีวิตประจำวันของโลก