Deze sfeervolle kustscène brengt de kijker naar de ruige kusten van Bretagne, met zijn iconische rotsformaties en de rustige zee die zich uitstrekt tot aan de horizon. De penseelstreken zijn zacht maar duidelijk, waarbij impressionistische accenten worden gecombineerd met een subtiele symboliek die kenmerkend is voor de zich ontwikkelende stijl van de kunstenaar in die tijd. De compositie wordt in balans gehouden door twee centrale vrouwelijke figuren op de voorgrond — een staande vrouw die voorzichtig een wit stuk doek vasthoudt en een andere vrouw die op het zand zit, beiden gekleed in eenvoudige kleding die het landelijke leven weerspiegelt. De figuren op de achtergrond lijken ver weg, bijna spookachtig, wat het gevoel van vredige afzondering versterkt.

Het kleurenpalet is ingetogen maar levendig, met aardse okers, zachte blauwtinten en delicate groenen, wat een rustige en contemplatieve sfeer creëert. Het spel van licht en schaduw roept de zeebries en de frisse zoute lucht op. Emotioneel nodigt het schilderij uit tot reflectie, misschien over de stille waardigheid en veerkracht van de mensen die in dit landschap wonen. In historische context markeert het werk een overgang van puur impressionisme naar een meer persoonlijke en symbolische benadering, waarbij de fascinatie van de kunstenaar voor de regionale cultuur en de spiritualiteit van de natuur wordt benadrukt.