Σε απαλό λυκόφως, μια νεαρή ορφανή κοπέλα κάθεται σε ένα ήσυχο νεκροταφείο, με τη μορφή της να αποτυπώνεται με εκφραστικό ρεαλισμό και βαθύ συναισθηματικό βάθος. Το βλέμμα της, στραμμένο έντονα προς τα δεξιά, αποπνέει ένα μείγμα περιέργειας, φόβου ή πόθου, ενώ τα ελαφρώς ατημέλητα σκούρα μαλλιά της και το ρόδινο χρώμα στα μάγουλα προσδίδουν ζεστασιά σε αυτό το λυπηρό σκηνικό. Η επιδέξια πινελιά του καλλιτέχνη στην απόδοση του ευαίσθητου υφάσματος της λευκής μπλούζας που αφήνει τους ώμους ακάλυπτους, έρχεται σε αντίθεση με τους απαλούς γήινους τόνους του μαντήλιού και της φούστας, προσθέτοντας υφή και μορφή.

Το φόντο με τους χαμηλούς τάφους και τα μακρινά σκοτεινά δέντρα συγχωνεύεται αρμονικά με έναν απαλό γαλάζιο ουρανό, ενισχύοντας μια αίσθηση μοναξιάς και ενδοσκόπησης. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα από το ζωντανό, εκφραστικό πρόσωπο προς το ήσυχο, μελαγχολικό τοπίο, συνδυάζοντας αποτελεσματικά την ανθρώπινη ευαλωτότητα με τη σκληρή πραγματικότητα της απώλειας. Η περιορισμένη παλέτα χρωμάτων και ο λεπτομερής νατουραλισμός προκαλούν μια συγκινητική αφήγηση που αντηχεί με θέματα απομόνωσης και αντοχής, αντικατοπτρίζοντας το ενδιαφέρον του πρώιμου 19ου αιώνα για το συναίσθημα και την ατομική εμπειρία.