Το έργο τέχνης αποτυπώνει ένα δραματικό θαλασσινό τοπίο, μια στιγμή έντονης φυσικής δύναμης. Τα κύματα συντρίβονται πάνω στην πέτρινη κατασκευή, στέλνοντας πίδακες νερού στον αέρα, και ο ουρανός είναι ένας στρόβιλος καταιγιδοφόρων νεφών. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί επιδέξια πινελιές για να μεταφέρει την κίνηση του νερού, με τον λευκό αφρό να έρχεται σε έντονη αντίθεση με τα πιο σκούρα μπλε και πράσινα. Μια ολλανδική σημαία κυματίζει στον άνεμο, προσθέτοντας μια πινελιά εθνικής ταυτότητας στη σκηνή.

Η σύνθεση τραβά το βλέμμα από τα ταραγμένα νερά προς τον συμπαγή φάρο, ο οποίος στέκεται ως σύμβολο ανθεκτικότητας. Οι φιγούρες που συνωστίζονται στην προβλήτα προσθέτουν μια αίσθηση ανθρώπινης ευπάθειας μπροστά στην οργή της φύσης. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από ψυχρούς τόνους, που εντείνουν την αίσθηση ενός άγριου και ατίθασου περιβάλλοντος. Είναι μια σκηνή που προκαλεί δέος και λίγο φόβο, υπενθυμίζοντας τη δύναμη της θάλασσας και το διαρκές πνεύμα εκείνων που ζουν δίπλα της.