Η σκηνή ξεδιπλώνεται με την απαλή ησυχία του σούρουπου πάνω από τη Βενετία. Το Μεγάλο Κανάλι αστράφτει, αντανακλώντας το απαλό φως του δύοντος ηλίου, ή ίσως της ανατέλλουσας σελήνης – είναι δύσκολο να το πούμε, τα χρώματα είναι τόσο λεπτά αναμεμειγμένα. Μια γόνδολα, με τη μορφή σιλουέτας στο νερό, γλιστράει αβίαστα, η παρουσία της είναι ένα ψίθυρος στο μεγαλείο της σκηνής.

Τα κτίρια της Βενετίας υψώνονται από το νερό, μια συμφωνία αρχιτεκτονικής. Το Παλάτι των Δόγηδων στέκεται σε βασιλική μεγαλοπρέπεια, οι περίπλοκες λεπτομέρειές του μαλακώνονται από το φως που σβήνει. Η σύνθεση είναι ένα αριστούργημα ισορροπίας. η γόνδολα αγκυροβολεί το προσκήνιο, τραβώντας το βλέμμα, ενώ ο ορίζοντας της πόλης παρέχει ένα εκπληκτικό φόντο. Αισθάνομαι μια αίσθηση γαλήνης, την αίσθηση ότι μεταφέρθηκα σε έναν κόσμο διαχρονικής ομορφιάς και ήρεμης κομψότητας. Η επιδέξια χρήση του φωτός και της σκιάς από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια διάθεση που είναι ταυτόχρονα γαλήνια και βαθιά ρομαντική, το είδος της ατμόσφαιρας που παραμένει για πολύ καιρό μετά την πρώτη ματιά.