Scena otwiera się delikatnym spokojem zmierzchu nad Wenecją. Wielki Kanał mieni się, odbijając miękkie światło zachodzącego słońca, a może wschodzącego księżyca – trudno powiedzieć, kolory są tak subtelnie zmieszane. Gondola, zarysowana na tle wody, sunie bez wysiłku, jej obecność jest szeptem w wielkości sceny.

Budynki Wenecji wznoszą się z wody, symfonia architektury. Pałac Dożów wznosi się w królewskim blasku, a jego misterne detale są zmiękczone zanikającym światłem. Kompozycja jest majstersztykiem równowagi; gondola zakotwicza pierwszy plan, przyciągając wzrok, a horyzont miasta stanowi zapierające dech w piersiach tło. Czuję poczucie spokoju, uczucie przeniesienia do świata ponadczasowego piękna i spokojnej elegancji. Umiejętne użycie światła i cienia przez artystę tworzy nastrój zarówno spokojny, jak i głęboko romantyczny, rodzaj atmosfery, która utrzymuje się długo po pierwszym spojrzeniu.