Scena rozwija się jako złota symfonia, popołudniowe słońce rzuca ciepłą poświatę na westfalski młyn wodny. Artysta mistrzowsko uchwycił grę światła i cienia, liście drzew płoną jesiennymi barwami. Kręty strumień prowadzi wzrok do młyna, którego drewniana konstrukcja jest świadectwem czasu.

Kompozycja jest zrównoważona, młyn zakotwicza lewą stronę, podczas gdy drzewa i odległe wzgórza delikatnie obramowują prawą. Pociągnięcia pędzla są delikatne, ale pewne, oddając faktury kory, wody i kamienia z niezwykłą wprawą. Jest poczucie spokoju, poczucie obecności w tej idyllicznej scenerii, być może słysząc delikatny szum wody i odległe nawoływania ptaków. To chwila zatrzymana w czasie, celebracja piękna natury.