ฉากเปิดตัวเป็นซิมโฟนีสีทอง แสงแดดยามบ่ายส่องประกายอบอุ่นไปที่โรงสีน้ำเวสต์ฟาเลีย ศิลปินจับภาพการเล่นของแสงและเงาได้อย่างเชี่ยวชาญ ใบไม้ของต้นไม้ลุกโชนด้วยสีสันในฤดูใบไม้ร่วง ลำธารที่คดเคี้ยวจะนำสายตาไปสู่โรงสี ซึ่งโครงสร้างไม้เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงกาลเวลา

องค์ประกอบมีความสมดุล โรงสีเชื่อมด้านซ้าย ในขณะที่ต้นไม้และเนินเขาที่อยู่ห่างไกลจะล้อมกรอบด้านขวาอย่างนุ่มนวล รอยแปรงมีความละเอียดอ่อน แต่มีความมั่นใจ ถ่ายทอดพื้นผิวของเปลือกไม้ น้ำ และหินด้วยทักษะที่โดดเด่น มีความรู้สึกสงบสุข ความรู้สึกของการอยู่ในฉากที่งดงามแห่งนี้ อาจได้ยินเสียงน้ำไหลเบาๆ และเสียงเรียกนกจากระยะไกล เป็นช่วงเวลาที่หยุดนิ่งในกาลเวลา เป็นการเฉลิมฉลองความงามของธรรมชาติ