Η ζωγραφική αποκαλύπτει μια αιθέρια θέα του Ρουέν, περιτυλιγμένη σε παστέλ ομίχλη. Ο Μονέ συλλαμβάνει επιδέξια την πρόσκαιρη ομορφιά του φωτός στο ξημέρωμα, ζωγραφίζοντας το ορίζοντα με απαλές πινελιές από ροζ και μπλε που αναμειγνύονται, καθιστώντας την πόλη σχεδόν φανταστική. Στο κέντρο, οι ψηλές κορυφές στέκονται περήφανες αλλά ασαφείς, σαν να προέρχονται από την πρωινή ομίχλη. Κάθε πινελιά φαίνεται ζωντανή, δονείται με ενέργεια, σχεδόν προσκαλώντας κάποιον να εισέλθει στον δροσερό αέρα εκείνου του όμορφου πρωινού.

Το παιχνίδι του φωτός και του χρώματος ενσωματώνει όχι μόνο μια σκηνή, αλλά και ένα συναίσθημα; είναι μια απαλότητα υπενθύμιση για την παροδική ομορφιά της φύσης. Το χαρακτηριστικό στυλ του Μονέ – χαλαρές πινελιές και έντονοι, αναμεμειγμένοι τόνοι – δημιουργεί ένα αρμονικό μείγμα που μεταφράζει το συναισθηματικό τοπίο μιας πόλης που ξυπνά. Το ιστορικό πλαίσιο αυτής της ζωγραφιάς – η εξερεύνηση του φωτός και της ατμόσφαιρας από τον Μονέ, μια απομάκρυνση από τις πιο καθορισμένες γραμμές παραδοσιακών τεχνικών – προσθέτει επίπεδα κατανόησης. Κάποιος μπορεί σχεδόν να ακούσει το απαλό θρόισμα των φύλλων και τους μακρινούς ήχους της ζωής που ξυπνά, ξυπνώντας όχι μόνο την πόλη, αλλά και το πνεύμα του θεατή.