Το έργο τέχνης παρουσιάζει μια γαλήνια απεικόνιση μιας πόλης φωλιασμένης σε ένα ζωντανό τοπίο. Η σκηνή λούζεται σε ένα απαλό, διάχυτο φως, υποδηλώνοντας είτε νωρίς το πρωί είτε αργά το απόγευμα. Ένα απαλό ποτάμι ή κανάλι ρέει στο προσκήνιο, η επιφάνειά του αντανακλά τον ουρανό και τις γύρω κατασκευές, δημιουργώντας ένα εφέ καθρέφτη.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά μια τεχνική πουαντιλισμού. Ο καμβάς καλύπτεται με μικρές, διακριτές πινελιές, δίνοντας την εντύπωση μιας θολής, ονειρικής ποιότητας. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από πράσινα, μπλε και απαλά κίτρινα, τα οποία προκαλούν μια αίσθηση γαλήνης και ειρήνης. Η σύνθεση τραβά το βλέμμα προς την μακρινή πόλη, με τους εξέχοντες πύργους της εκκλησίας και τα γραφικά κτίρια, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και κλίμακας. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι απαλή ομορφιά και ησυχία.