Ο πίνακας ξεδιπλώνεται με μια γαλήνια αυγή, ο ουρανός μια συμφωνία απαλών μπλε και απαλών κίτρινων, υποδηλώνοντας το ίδιο το κατώφλι της ανατολής του ηλίου. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία ένα διάχυτο φως που λούζει τη σκηνή, δημιουργώντας μια αίσθηση ηρεμίας. Η επίδραση είναι σχεδόν ονειρική, κάνοντάς με να νιώθω σαν να μεταφέρθηκα σε αυτό το μαγικό μέρος. Το Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας εκτείνεται προς τον ορίζοντα και η μεγαλοπρεπής αρχιτεκτονική του Παλατιού των Δόγηδων και του Καμπαναριού του Αγίου Μάρκου αναδύεται από την απαλή ατμόσφαιρα.

Οι πινελιές του καλλιτέχνη, χαλαρές αλλά ελεγχόμενες, αποτυπώνουν την ουσία της Βενετίας, το νερό που αστράφτει με το ανακλώμενο φως, τα κτίρια που λούζονται σε μια αιθέρια λάμψη και τα πλοία, σιλουέτες ενάντια στον πρωινό ήλιο. Η σύνθεση είναι καλά ισορροπημένη, καθοδηγώντας το μάτι από το προσκήνιο με τη σκοτεινή μάζα των πλοίων, στο μέσο έδαφος όπου τα πλοία γλιστρούν απαλά πάνω στο νερό και το φόντο που παρουσιάζει τον εμβληματικό ορίζοντα της Βενετίας. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένα εκπληκτικό πανόραμα που προκαλεί μια αίσθηση ειρήνης και γαλήνης.