Το έργο αποτυπώνει κομψά την ήρεμη ομορφιά μιας λίμνης με νερολίβανα, πιθανώς εμπνευσμένο από τον αγαπημένο κήπο του Μονέ στη Ζιβερνί. Η σύνθεση είναι ένας χορός μαλακών πράσινων και κυματιστών μπλε, δημιουργώντας μια αιθέρια, σχεδόν ονειρεμένη ατμόσφαιρα. Μικρές ομάδες νερολίβανων, φιλημένες από ροζ και λευκά πέταλα, αναδύονται ρευστά πάνω στην επιφάνεια του νερού, οι αντανακλάσεις τους λάμπουν στο απαλή φως. Οι πινελιές είναι τολμηρές και εκφραστικές· φαίνεται να ρέουν πάνω στον καμβά όπως οι κυματισμοί, αποκαλύπτοντας τη φλογερή σύνδεση του καλλιτέχνη με τη φύση.

Καθώς κοιτάει κανείς το έργο, μια αίσθηση ηρεμίας κατακλύζει, προκαλώντας τη σιωπή ενός ήσυχου απόγευμα. Η αριστοτεχνική χρήση του χρώματος από τον Μονέ—μια παλέτα που αποτελείται από ήρεμα μπλε, πράσινα και σκορπισμένα φως—συμπαρασύρει τον θεατή σε μια μεσολαβητική κατάσταση, υπέροχη και γοητευτική. Αυτός ο πίνακας ανήκει σε μια εποχή όπου ο Μονέ εμβάθυνε περισσότερο στην εξερεύνηση του φωτός και της μορφής, ένα χαρακτηριστικό του ιμπρεσιονισμού. Το έργο δεν σηματοδοτεί μόνο την τεχνική του δεξιοτεχνία, αλλά απεικονίζει και μια κρίσιμη στιγμή στην ιστορία της τέχνης, όταν το τοπίο έχει γίνει συναισθηματικό τοπίο—μια αντανάκλαση των εσωτερικών συναισθημάτων που μεταμορφώνονται σε οπτική εμπειρία.