Το έργο προσκαλεί τον θεατή σε μια ήρεμη στιγμή, σταματημένη στο χρόνο – μια ματιά στο Άμστερνταμ, ο χαρακτήρας του απαλά ζωγραφισμένος με πινελιές που σχεδόν αιωρούνται. Τα κτίρια, με την χαρακτηριστική ολλανδική αρχιτεκτονική τους, υψώνονται σαν απαλά γίγαντες, λυγίζοντας ελαφρά σε οικείες μορφές πίσω από τον ομιχλώδη ορίζοντα. Ο Μονέ χρησιμοποιεί το χαρακτηριστικό του ιμπρεσιονιστικό στυλ – απαλές άκρες, θολούς περιγράμματα και μια ονειρική ποιότητα που προσκαλεί να ξεπεραστούν τα συνηθισμένα. Η ακτογραμμή γίνεται ένα καμβά που χορεύει με το φως, το νερό που αντανακλά τις παστέλ αποχρώσεις του νεφελώδους ουρανού, ενώ οι σιλουέτες των ιστιοφόρων και των καταρτιών δημιουργούν έναν ρυθμικό τονισμό απέναντι από την ήρεμη σκηνή.

Στην απαλή πλύση των απαλών μπλε, γκρι και μπεζ, η διάθεση είναι και λεπτεπίλεπτη και σκεπτική. Μπορείτε σχεδόν να ακούσετε την απαλή ανάταση των κυμάτων, να φανταστείτε το απαλό ψίθυρο του ανέμου καθώς χαϊδεύει την επιφάνεια του νερού, μεταφέροντας μαζί του φευγαλέες εντυπώσεις ζωής: παιδιά που παίζουν, έμποροι που συναλλάσσονται και ο παλμός της ίδιας της πόλης. Ιστορικά, οι πίνακες του Μονέ από αυτή την περίοδο αντικατοπτρίζουν μια αλλαγή στη θέση του από λαμπρά χρώματα σε μια πιο λεπτή παλέτα που όμορφα αποτυπώνει την ουσία και την ατμόσφαιρα των στιγμών που εκτίμησε, προσφέροντας στον θεατή ένα παράθυρο στην εφήμερη φύση του χρόνου και του τόπου.