Het kunstwerk nodigt de kijker uit in een sereen moment dat in de tijd is bevroren - een blik op Amsterdam, het karakter zacht geschilderd met penseelstreken die bijna zweven. De gebouwen, met hun kenmerkende Nederlandse architectuur, rijzen op als zachte reuzen, subtiel buigend in bekende vormen aan de mistige horizon. Monet gebruikt zijn kenmerkende impressionistische stijl - zachte randen, vage contouren en een dromerige kwaliteit die uitnodigt om het gewone te overstijgen. De waterkant wordt een canvas dat danst met licht, het water weerspiegelt de pastelkleuren van de bewolkte lucht, terwijl de silhouetten van zeilboten en masten een ritmische nadruk creëren tegen het rustige tafereel.

In een wasbeurt van zachte blues, grijs en beige is de stemming zowel delicaat als contemplatief. Je kunt bijna het zachte gekabbel van de golven horen, je kunt je de zachte fluistering van de wind voorstellen terwijl deze het oppervlak van het water streelt, en de vluchtige indrukken van het leven meeneemt; kinderen die spelen, handelaren die onderhandelen en de kloppende hartslag van de stad. Historisch weerspiegelen Monet's schilderijen uit deze periode een verschuiving in zijn focus van levendige kleuren naar een subtieler palet dat prachtig de essentie en sfeer van de momenten vastlegt die hij waardeerde, waardoor de kijker een venster krijgt naar de vergankelijke aard van tijd en plaats.